शब्दरांजण

एरवी प्रसन्न असलेलं घर आज रुसलं घराच्या खांबांपैकी एक खांब मुळापासून हलला नव्हे खरंतर मोडला.. तोल सावरणं घराला कठीण गेलं माजघरात चूल पेटली नाही, ओसरी एकाकी झाली , देवघरातले देव पूजेसाठी खोळंबले. तुळशीवृंदावनातली तुळसही मान टाकून पडली आणि घराचे दरवाजे कणा मोडलेल्यासारखे वाकले ... हुंदक्यांनी आज सारं अंगण भरलं सगळ्यांच्या डोळ्यातलं पाणी पाहून आभाळही रडलं चौकोनाचा आज त्रिकोण झाला घराचं छप्पर हरवलं , "लगेच येतो गं!" म्हणून गेलेला माणूस निघून गेला अगदी कायमचा... आनंदाचे सोहळे पाहिलेल्या घरावर मृत्यूची छाया पसरली तिच्या कुंकवाने डोळे पुसले , बांगड्यांनी जगणं नाकारलं, तिचं हसणं स्मशानातल्या अग्नीत जळून गेलं. माजघर कासावीस झालं भिंती शहारल्या खिडकीच्या गजांनी उसासे टाकले खोल्याही गदगदून रडल्या.. त्याचं नसलेलं अस्तित्व घराला स्वीकारता येत नव्हतं कारण, घराला त्याचा स्पर्श मिळणार नव्हता तिला त्याचे श्वास मिळणार नव्हते दोन पिल्यांना बाबाची गोष्ट मिळणार नव्हती आणि " बछडयांनो, जरा पाय द्या पायावर." असं बाबा ह्यापुढे सांगणार नव्हता.. पण हे असं कित...

It was a beautiful evening, the sun was about to set and the moon was already there in the sky, as if he was telling the sun to go home.Birds were flying in a row, making way through the sky to reach their home as soon as possible. And on this calm evening, He was standing in the balcony with her. Those big french windows had their reflection, he kept on looking at their image on the glass and for some reason he loved to see her messy look in that glass.Those unmade hair, strands from her plait almost covered both her cheeks, her pink lips and the mole near her neck, the kajal in her eyes had almost vanished but her eyes looked amazing that way. She was looking very elegant in his favourite black kurti, but more so ever he liked her zhumkas, those zhumkas which they had bought together. He just loved her, more than anything else. He used to feel happy with her, he was physically, mentally and emotionally attached to her. She was a normal girl but for him she was special , very spec...

               She was deeply in love with not only him, but also the thoughts which follow each time they part after meeting. his free nature like a flying bird, his ambitious life, his colorful dreams, his cute confessions, his attitude towards life and his own philosophies, she was in love with him...                With him she could experience every tiny bit of her life, she could feel her heartbeats, she could enjoy the freedom of her own, she was still water and he gave it a reason to flow. She never wished he was fully hers because he doesn't belong to just one person but he belongs to everybody, he belongs to the world of his own thoughts and feelings, he belongs to the world beyond imagination, he is common yet uncommon..                 He asked her once, " What...

अबोल रात्रीतली प्रत्येक शांतता आज बोलली आजवर जपलेल्या शरीरावरची जखम अखेर आज उघडी पडली, शरीर तिचं, मन तिचं, पण अधिकार त्याचा, का होतं हे असं? तिनेही खूप विचार केला ह्यावर, पण तोवर शरीराची बरीच चिरफाड झाली होती, तिच्या शरीराच्या प्रत्येक अवयवाचा लचका तुटलेला तिने पाहिला होता , इतरांना ते दिसलं नाही, मात्र मनावरचे आघात तिचे तिलाच कळले, रोज रात्री तो यायचा, तिच्या इच्छेविरुद्ध सगळ्या गोष्टी व्हायच्या, कपड्यांसोबत अब्रूचीही मग लक्तरं व्हायची.. आता तर जपून ठेवावं असं काही राहिलंही नव्हतं तिच्याकडे, ज्या मिलनाची स्वप्नं तिने रंगवली होती, त्याच स्वप्नातून वास्तवाच्या भीषण दरीत तो तिला रोज ढकलत होता, तिथे प्रेम नव्हतं, काळजी नव्हती, तिच्या इच्छेचा आदर नव्हता, होती फक्त वासना आणि तिचं स्त्रीत्व... हा अत्याचार आता तिला सहन होत नव्हता, नको होतं तिला ते स्त्रीत्व, नको होते काळेभोर, लांबसडक केस, ती नितळ कांतीची तिला कात टाकावीशी वाटली, कंबरेचा तो घाटही तिला नकोसा झाला, ज्यात तिचं खरं अस्तित्व असतं ते वक्षही तिला नकोसे झाले, कारण ज्याने ह्या प्रत्येक अवयवाला फुलासारखं ज...

प्रत्येक प्रेमाची नवीच भाषा, मौनातले संवाद आणि स्पर्शाची परिभाषा, त्याची-तिची मैत्री त्यावर प्रेमाची नक्षी, वादाच्या आभाळात तिच्या रुसव्याचा पक्षी, मैत्रीच्या परिघातला तो स्पर्श नकळत वाढलेली त्याची आपुलकी, व्यक्त केलेल्या प्रेमावर मग तिच्या होकाराची गुलबक्षी, प्रेमाचे ते गुलाबी दिवस सप्तरंगी सारं जग, तिच्यासाठी महत्वाचा त्याच्या प्रेमाचा संग, हातातला तिचा हात म्हणजे त्याचं आयुष्य, त्याच्या मिठीत तिचं सारं विश्व, सुखाच्या हिंदोळ्यावर झुलणारे दोन जीव, वास्तवातली दोन शरीरं पण तरीही एकाच अस्तित्वाची जाणीव, त्याचं-तिचं प्रेम जणू एक पुस्तक, ज्याला सुरुवात तर आहे पण ठाऊक नाही शेवट, त्याचं-तिचं प्रेम कॉफी वाफाळलेली, अतीव प्रेमाच्या दुनियेत दोघंही हरवलेली, त्याचं-तिचं प्रेम कोसळणाऱ्या धारा, सप्तरंगी धनुष्यासोबत स्पर्शाचा शहारा, त्याचं-तिचं प्रेम जणू अथांग सागरकिनारा, पायाला जाणवणारी वाळू आणि बेभान वाहणारा वारा, त्याचं-तिचं प्रेम उंचावरचा धबधबा, फेसाळलेलं पाणी आणि भीतीचा आवाज गहिरा, प्रेमाच्या लाटा उत्साहाला भरती, त्यांच्या प्रेमाची प्रत...

एकादशीची संध्याकाळ होती, आठ वाजले होते.. पडल्यापडल्या माझा डोळा लागलेला, उठले तर ६४ मेसेज होते, कळेना नक्की झालंय काय.. मेसेज उघडून पाहिला तर धक्काच बसला, आणि माझ्याही नकळत मी रडायला लागले, बातमी होती, " डॉ. ए.पी.जे अब्दुल कलाम अनंतात विलीन झाले. " डॉ. अब्दुल कलाम, एक अजस्त्र व्यक्तिमत्व, अत्यंत हुशार पण तितकेच साधे, म्हणजे आकाशात भरारी घेत असतानाही जमिनीवर कसं राहावं हे त्यांच्याकडून शिकावं इतका तो माणूस विनयशील होता. स्वतःच्या ज्ञानाचा गर्व नाही, पुरस्कारांचं अप्रूप नाही, जगजाहीर असलेल्या नावाचंही काही नाही, अगदी ऋषितुल्य माणूस, पण प्रेम, श्वास आणि ध्यास एकंच ' भारत देश आणि त्याचा विकास ' त्यांनी लग्न केलं नाही, का ? तर त्यांना फक्त स्वतःच्याच नाही तर भारतातल्या प्रत्येक मुलाला, ज्याला शिक्षण मिळत नाही अशा प्रत्येक मुलाला शिकवायचं होतं, किती निस्वार्थी असावं कलाम सरांनी ! एक सच्चा शिक्षक, कल्पक संशोधक, प्रेमळ माणूस आणि लोकांचा राष्ट्रपती म्हणजे कलाम सर. भारतात असं आहे ना, की तुमची जात आणि धर्म प्रत्येक पावली पाहिला जातो, पण कलाम सर ही पहिली व्यक्त...

सगळं वातावरण स्तब्ध आहे या क्षणी झाडाचं पानदेखील हलत नाहीये, वाऱ्याचं कुठेही अस्तित्व नाहीये कृत्रिम वारा सोडला तर... एक विश्रांत संध्याकाळ आहे ही दिवेलागणीसाठी तयार असलेली, एका तपस्वी, ध्यानस्थ पुरुषासारखी.. दिवसभराच्या कष्टाने थकलेला जीव, कोसळणाऱ्या पावसामुळे जड झालेले ढग, सतत एकमेकांना साद घालून दमलेले पक्षी, भिजलेले वृक्ष, आणि थेंबांचा मारा सहन करून कंटाळलेले दगड, सगळं, अगदी सगळं वातावरण क्षिणलयं... पण मी, मी मात्र या वातावरणात शब्दांशी भांडतेय, मनातल्या सगळ्या भावना कागदावर उतरवण्यासाठी धडपडतेय.. मिळाले आहेत का शब्द मला? कदाचित हो, कदाचित नाही.. पण हेच म्हणायचयं का मला? माहित नाही.. कधी कळेल, काय म्हणायचयं? काय मांडायचयं मला? ठाऊक नाही.. मांडू शकेनही, पण त्यासाठी वातावरण, मन सगळचं सर्जनाच्या अधीन झालेलं हवं, तरच नवनिर्मिती होईल, शब्दांच्या या जाळ्यातून एक सुंदरशी वीण तयार होईल.. एकसंध नसली तरीही जोडलेली असेल, या ना त्या धाग्याने.. तसं पहायला गेलं तर एलसंध काहीच नसतं, आपणच शोधत असतो सगळ्यात संगती.. या रचनेत ना शेवट असेल ना सुरुवात, पण एखादा धा...